...А ты, сіраціна, жыві,

Як ветрам лісток адарваны, –

        Ні мейсца табе на зямлі,

Ні радасьці зь песень жаданай,

        Нясі сваю ношку жыцьця

Між наспаў-курганаў магільных,

        Бязь веры ў свой цэль, без пуцьця,

Расплаканы ў жальбах бязьсільных.

        Як цень з таго сьвету, ідзі,

Ня знаючы ў долі сірочай

        Ні сэрца зь дзявочай грудзі,

Ні сонечнай ласкі дзявочай.

        Жыві і сьні сны аб вясьне,

Ды думай адно, сіраціна.

        Што нават ніхто не ўздыхне

Калісь над тваёй дамавінай.