За хатай асеньнія шумы,

Чуць сьвеціцца ў хаце газьніца,

А думы, гаротныя думы,

Плывуць і плывуць, як крыніца.

Пяюць аб мінуўшым памінкі –

Бязрадасны гімн пражытому...

Быцьця свайго бачыш дажынкі,

Падводзіш рахунак былому.

I лічыш, і лічыш паволі

Удачы свае і няўдачы –

Чаго меў на сьвеце найболей,

Чым сьцежку жыцьця абазначыў.

I думка адна, злыбядніца,

Назойліва цісьне пытаньне:

Ці ж варта было і радзіцца,

Каб толькі цярпець безустаньне?!