1

Горы ды каменьне,

Вузкія палоскі:

Гэта наша поле,

Поле нашай вёскі.

Курныя ваконцы –

Каб сьвятла хоць трошкі:

Гэта нашы хаты,

Хаты нашай вёскі.

Лапці ды сярмягі –

Як абраз ня боскі:

Гэта нашы людзі,

Людзі нашай вёскі.

Карчмы ды астрогі,

Крыжыкі, бярозкі:

Гэта наша доля,

Доля нашай вёскі.

2

Вёска, о ціхая вёска мая,

Колькі ты зносіш няшчасьцяў,

Колькі бед зносіць сямейка твая,

Колькі дарэмных напасьцяў!

Цёмныя ночы абселі цябе,

Скрылі дарожкі-пуціны.

Марная ўрода па ўсякай сяўбе,

Крывы, убогі хаціны.

Летам труд цяжкі, хваробы ў зіму;

Родзіць магіла магілу;

Зь сьвечкай прайдзі, страсяні старану:

Смокча бясхлебіца сілу.

Мучысься, вёска, няпраўдай старой...

Рукі працягнеш з надзеяй:

Неба заплача халоднай слатой,

Вецер уздохі разьвее.

Вецер і моц, знаць, табе прынясе

Зь песьняй магучай, як воля,

Што перастоіш палацы ты ўсе,

Станеш да бою зь нядоляй.

3

Там, за лесам-борам,

На апецы боскай,

Як нядолі сьведка,

Села наша вёска.

Ёй няма спачынку,

Ёй няма пацехі,

Крышыць, ломіць вецер

I платы, і стрэхі.

А хоць і няўдала

Выглядаюць хаты,

Ходзяць к ёй у госьці

Бедны і багаты.

I ўсё б чыста зь вёскі,

Што маглі, забралі,

А што ж далі вёсцы?

Гэй! скажы, што далі?

Далі тую долю,

Што ўсе праклінаюць,

Далі тую волю,

Што ў няволі маюць...