Дзіцём адарваны ад роднага Краю‚  

Ўзіраўся ты часта ў чужы сівы бор;  

Ня ведаў цудоўных дзядоўскіх звычаяў‚  

Ня чуў вольных песень зялёнага гаю‚  

Ня бачыў чароўнасьці родных азёр.  

Аднак у крыві захавалася цяга  

Да слаўнай мінуўшчыны прашчураў дзён:  

І рэчка‚ і лес‚ і народныя сагі.  

Ў зацятых баёх слаўных продкаў адвага  

У мроях-лятунках навейвала сон.