Гадзіньнік тахкае...

                                Мо сэрца нашай хаты

заклятае у ім?

                       І хаты, і мае?

Няёмка дыхаць зь ім ня ў тахт,  

                                                   ніякавата

суцішыцца, маўчаць,

                                   калі нясьцішны ён.

Ды мне ня хочацца сьпяшацца жыць сягоньня.

Да шыбаў туліць твар згалелы лістапад,

і тчэцца верш, такі ж, як сьцені чорных клёнаў

на запацелым шкле...

                                    Што поўнач – неўздагад.

Гадзіньнік тахкае...

                                Мо хто душу сусьвету

ўсяго закляў у ім?

                             Няхай, мая – жыве.

Пакуль павесіць ноч на чорным небе ветах,

я кужалем сівым няўзнак датку мой верш.