Сівым сутункам ішла я... жыць.

Лісты шасьцелі,

                          я йшла усьцяж.

Ад іх жаўцелі гужы сьцяжын,

ад іх ратунку ужо нямаш.

Здаецца, жоўцяй наліўся дзень,

рудая вусьціш паўзе зусюль,

у кажным кусьце...

Душу нідзе

ад сьмерці жоўтай я не ўтулю.

Ды, зьмяўшы шорах,

                                   віхор узьняў

дождж жоўтых зораў з маіх сьцяжын.

Сатлелі дзесьці яны да дня,

я ж, я паўзь места паймкнула... жыць.