Мне спаць ня хочацца...

                                         Даўно ужо згасіла

зьмярканьне на вадзе пагары зыркай плямы,

і зоры расьцьвітаюць сінім пылам

адны ўгары, другія – пад нагамі.

Пакорнае лягло ў прадоньне мора,

у цемры дыхаюць ледзь чутна хвалі.

Вятры іх песьнямі паілі ўдзень, дык морыць

іх важкі сон цяпер,

                                і не цікавіць далеч...

Я ж,

        я ж усьцяж гляджу на цяг бязьмежжаў цьмяных,

стараюся пазнаць, што пахавана ў цішы...

Дарма... скрозь цемра й змрок,

                                                   хай угары над намі

блакітны Млечны Шлях у зоры неба вышыў.