Спусьціла ноч на землю чорны полаг.  

Танок сьняжынкі за вакном снуюць.  

А мне?.. Душу стрывожыў шэры морак‚  

Крывавіць сэрца... Не магу заснуць...  

Заплюшчу вочы. Скрозь павек я бачу  

Цябе‚ сынок. Крычыш: Та-та!.. Пільнуй!..  

І часта дышаш подыхам гарачым‚  

Раскідаў ручкі‚ коўдрачку сапхнуў.  

Гарыць твой лобік‚ тварык палыхае‚  

Шавеляць вусны: - Божа! Я адзін...  

А колькі суму з вочак пазірае!  

Мой любы‚ родны‚ дарагі мой сын.  

Вось ручку кволую узьняў ты на хвіліну‚  

Пытаеш позіркам: - Дзе тата?.. Дзе?..  

Мой родны тата! Ты сынка ня кінеш!  

Дасі ратунак хвораму ў бядзе!  

Ня плач‚ сынок! Адкінь трывогу‚ роспач!  

Мінае ноч‚ а з ранкам дзень бяжыць.  

Жыцьцё крыніцаю наўкол цябе палошча.  

Ты не памрэш! Сынок! Ты будзеш жыць!