Пад намі каменьне, і цэгла, і горы зямлі,

Якая калісьці была чалавечаю плоцьцю.

Навошта па продкавы скарбы

сюды мы прыйшлі?

Хто сьмерць абкрадае –

жыцьцём за здабытае плоціць.

Апошняя сьвечка вось-вось

перастворыцца ў воск,

Зь якога паўстала калісьці

пад пальцамі мнішкі.

Дыханьне каханай,

нібыта сьляпы матылёк.

Чвакай, не зьлятай...

Я паветра аддам да кілішка...

Чакай... Мы паўстанем,

мы вернемся на Беларусь,

Мы сходамі пройдзем – два цені –

і моцных абудзім.

І пліты падымуць,

і грудзі зямныя ўзарвуць,

І золата продкаў здабудуць бясхібныя людзі.

Ня веру, ня веру,

што вязьнямі стануць яны,

Як мы, і як тыя, пад намі,

што верылі ў волю...

Засыплюць са скарбамі разам...

Былі каб адны

Руіны – ня замкі... Каб іх не чапалі ніколі...

Каменьні, каменьні...

Каменьнямі поўніцца край.

Хоць час адлічыўся,

званы не чутны ў сутарэньні.

Расколаты панцыр,

і зрэзана з дрэва кара.

Па сходах памерлага замку

сьлізгаюць два цені.