Думкі ў роспачы плылі‚  

Зьніклі ў сэрцы вуглі‚  

Грудзі нылі ад болю Краіны;  

Я па сьвеце блукаў‚  

Кветку Шчасьця шукаў  

Ды спаткаў сінявоку дзяўчыну.  

Ці Ты красачка зор?  

Ці русалка вазёр?  

Ля Цябе водар кветак духмяны.  

Усьміхнулася мне:  

Казяй клічуць мяне...  

Я - дзяўчына з Краіны забранай.  

Ёй у вочы зірнуў  

І ў вачох патануў‚  

Патануў ў глыбіні прамяністай.  

Ці то ява‚ ці сны?  

Я Князёўну Вясны  

Зноў спаткаў на шляху крамяністым.