Восень спускаецца шэраю хмараю‚  

Вецер у стрэхі гудзе‚  

Сум неадчэпнаю цяжкаю мараю  

Поўніць дакучлівы дзень.  

Прагна імкнецца душа супакоіцца‚  

Воддаль ад чырвань-багны‚  

Ды на чужыне чужая ваколіца‚  

Людзі - чужыя сыны.  

Тут не пачуць ні спагады слоў ласкавых‚  

Ні спачуцьця‚ ні пяшчот;  

Зоркі?.. І тыя ня йскрацца нам краскамі‚  

Ня усьміхнецца завод.  

Ногі крывавяцца сьцежкай жабрачаю‚  

Ў думках гаротны наш Край.  

Маткі няшчасныя давяцца плачамі;  

Ў сэрцы - балючы адчай.  

Родны народ наш пакутуе ў роспачы‚  

Рвецца зь ярма‚ з ланцугоў;  

Гойсаюць каты крывавыя поначы‚  

Нішчаць Краіны сыноў.  

Ды ўжо даволі народу пакутаваць!  

Хутка надыйдзе пара:  

Дымам разьвеюцца ворагі лютыя‚  

Сьветлая ўзыйдзе зара.