Калі на клёнах залацістых

дрыжаць апошнія лісты

і сівер сіліцца расхрыстаць

сівую восеньскуго стынь,

калі віном старым крынічаць

каўшы мядзяныя лагчын

і кветкай дзіўнай, экзатычнай

канае сонца на суччы,

калі сівее з жалю й далеч

і межаў жоўтая трава, –

тады,

         тады так смутак паліць,

што ўжо, здаецца, не стрываць!

I смажыць смага вусны, сэрца,

як дзень асеньні,

скончыць шлях...

Адно,

           ці нас утуліш сьмерцяй?

Ну, добра, сьмерць,  

                                 а што пасьля?

Хто ж, хай над ім гадоў завея

курган навее, ўзьніме мур, –

засьне з нас гэтак, што заўмее

цябе забыцца, Беларусь?

Хто шчыра так памрэ, што згасіць

нязгаслы, палыменны зьніч,

які калісь, а ўпаліць шчасьцем

і наш прасьцяг,  

                          і нашы дні!