Іржавым пяром на балонах лісьцін

кладзе лістапад свой раскідзісты росчырк.

Праймаюць і смутак і золь да касьці,

няма ім упынку ні ранінем, ні змрокам.

      Гэй, вятры, вятружыны –

                 завірухі,

      засыпайце лужыны

                 белым пухам,

      пад глухія тэрцыны

                 цёмных хвояў,

      леце, леце ў сэрцы нам

                 белы солад.

Паслухалі ветры... «Лявоніху» йдуць

па шэрым памосьце іржышчаў ды лянішч,

распырскваюць зь песьняй балота, ваду,

як быццам пад’елі дзе ўсмак дурнап’яну:

      «Ой, Лявон Лявоніху

                 маладую,

      сваю ўцеху-сонейка

                 не шкадуе,

      як прыцісьне пруткую,

                 пойдзе ў скокі,

      вірам хата круціцца

                 сінявокай!»

Імклівей, імклівей, шпарчэй і шпарчэй,

рагочачы, скача над гурбамі вецер.

Гадзіна, другая – і скрозь разатчэ

ён срэбрам ды беляй і нівы і вецьце.

А тады усьцешыцца:

      «Й я ня зломак»,

      усьміхнецца месяцу

      залатому,

      усьміхнецца хвойнікам

      і дубровам,

      як Лявон Лявонісе

      чарнабровай.