Малоціць дождж снапоўе стрэхаў,

аж шэры пыл вакол курыць...

Хто ж рассыпкім прысыпле сьмехам

сягоньня смутак наш стары?

Ўжо ж не здагнаць цяпла і сонца

на крылах навет журавом.

Ды трэба жыць, каб шлях свой скончыць

як мае быць,

і мы жывём...

Ірвёмся, ймкнём, сварымся, просім,

а шчасьця ў рукі ўсё ня ўзяць.

Ці не няпрошаныя госьці

мы на балі тваім, зямля?

Як так – ня думай, што пазбыцца

ты нас патрапіш абы-чым.

I мы у твар заўмеем выцяць

каго патрэба,

хоць маўчым.

Малоціць дождж па стрэхах пясьцяй,

аж золкім дымам дзень дыміць...

Здагонім сонца ўсё ж і шчасьце,

калі не журавы, –

дык мы!