Ён хаваў свае творы, нібыта грахі,

Што няволяць душу, быццам бы берагі

Беларускую рэчку, якая вясною

Разьліваецца, быццам блакіт над душою

З адзінокага неба, нібыта з вакна,

За якім ты, як сонца, заўсёды адна...

Ён хаваў свае творы, нібыта зладзей,  

Што дажджліваю ноччу залез у музэй

І партрэты прыўкраснай князёўны пакраў

І назаўтра пра гэта людзям расказаў,

Каб судзілі яго, як на Страшным судзе

І ўтапілі ў маўчаньні, нібыта ў вадзе...

Ён хаваў свае творы, нібыта сьцягі...

Ён хаваў свае творы, нібы ланцугі...

І нарэшце яго пахавалі самога,

Бы схавалі запалкі ад хлопца малога...