Я пакінуў свой край, як пасечаны сад веснавы.

І пялёсткі яго, быццам раны, душу абляпілі.

Між Усходам і Захадам – круцяцца іх жарнавы –

Перамелены лёсы, падзелены нават магілы.

Па бясконцых шляхах  

я праношу сваю Беларусь,

Між пустынных пяскоў,

і вільготных лясоў нетутэйшых.

Я служу толькі ёй –

а яшчэ незямному цару.

А зямныя ніколі ня ўбачаць,

як сьпешыцца вершнік.

Я пакінуў свой край, каб вярнуцца, як вернецца ноч

На купальскі травы;

як вернецца стрэльба за плечы.

І жыцьцё маё станецца вельмі малою цаной,

Калі сьсечаны сад

новай квеценьню

выбухне ў вечнасьць.