Імкнуць, як на ветразях, шпаркія дні,

няўтомна, няўлоўна, бязь сьмеху, бяз сыці.

Ды люба душу непакоем дражніць,

асеньняй трывогай трымцець, залаціцца...

Хто ведае,

можа, пакутай, жудой

нам быў бы дзядоўскі спакой ці пакора

і ў шчасці –

із прагай дзікой, маладой

шукалі б мы дробных аскепачкаў гора.

Сягоньня, прынамсі, жывём запраўды

мы й кажнаю думкай  

і кажным імкненьнем.

Ня трэба нам праўды з маною гадзіць,

ня рупіць –

мы грэшныя болей ці меней.

Нат шчасьце –

і тое інакшае ў нас:

ня сон супакойны, а чын і змаганьне.

Інакшаю ўцехай нас поіць вясна,

інакшай тугою нас восені раняць...

I цяжка нас слоўкам пустым спадманіць,

спаіць палыном мест купальскага зельля.

Імкнуць, як на ветразях, шпаркія дні,

у лепшае заўтра  

дарогу нам сьцеляць.