Ты ў дзіўным харастве стаяла перад намі.  

Так велічны‚ так горды быў твой гнеў!  

Ад роспачы‚ тугі сьціскала кулакамі...  

У вачох агонь маланкава зіхцеў.  

І раптам‚ угару з мальбою ўзьняўшы рукі‚  

Ты абвяла бязьмежны далягляд.  

Там... дзесьці у тайзе‚ зьняможаныя ў муках‚  

Гібеюць бацька‚ маці‚ родны брат.  

І позірк той‚ як сымбаль перад сьветам‚  

Нас заклікаў да новых перамог;  

І на сьцягах уваскрасалі запаветны  

Сьвятыя словы: Бацькаўшчына й Бог.