Так неяк збрыдла мне усё.

Жыцьцё даўно ў жалобнай раме.

Стаптаны мрой сівы драсён,

трэ зачыняць, здаецца, краму.

Ні новых тэм, ні слоў няма,

усё абсмоктана, бы костка.

Хто ж днём асеньнім пераймаць

памкне бель яблынных пялёсткаў?

Хто з шэрай сівернай імглы

наткаць патрапіць ясных тонаў?

Хто пераўе сухі палын

на шоўк вясны, мяккі й зялёны?

Бадай у кажнага ў грудзёх

трымціць асінавае сэрца.

Ня чуе сьвет з трывогі ног,

ці ж да актаў яму, да тэрцын?

Сьпявай сабе, як салавей, –

на радасьць песьні не спатрэбіш.

Пагардай сяньня дораць верш:

зь яго ж ня вымеш булкі хлеба,

не затаўчэш ім і куцьці,

ня вернеш тых,  

каго ня стала.

Скрозь нудна, шэра у жыцьці,

навін так шмат –

і гэтак мала!

Дык хоць гарыць лісьцё асін

чырвоным сполахам наўкола,

сінеюць пальцы, і ў душы

такі асеньні, золкі  

холад...