Досыць, як зерні пацёркаў,

перасыпаць у далонях

жаль заплясьнелы і горкі,

смутак салоны.

Досыць –  

                 даволі па горла

думак галодных аб страве,

слоў аб крыжох,

аб памёрлых,

згаслых бяз славы.

Кіньма хістацца, заводзіць

сьледам сьлязьлівай завеі,

ў новым з карэньнямі годзе

знойдзема, зловім надзею,

моцна зацісьнем у жмені,

болей ня пусьцім у вырай,

хай  

      з сэрцаў выдзеўбе сьцені.

I –

дні расступяцца шырай,

кроў варам думкі абварыць,

рукі узьнімуцца й грудзі...

Кпіць будзем з крыўдаў, удараў,

хай далей будзе, што будзе!