I

Восень варожыць

на сініх астрах,

перабірае,

не абрывае пялёсткі:

кахае – не кахае,

кахае – не кахае...

Заблытваецца

і зноўку пачынае.

А пасьля

са стомленай пяшчотаю

кажа:

– У сініх астрах

хаваецца ваша каханьне.

II

«Гэта ня лёс, гэта ня лёс,» –

упарта сабе кажу.

А праз упартасьць маю прарастае

лён яснавокі, зь якога

лінію лёсу праду...

Прайду.

III

Вышыла

на палатне льняным

сінія астры.

А ў сьне

нехта пытаўся:

«Дзе ты бачыла

такія вялікія васількі?»

IV

Падае восень

у сінія астры

грушамі сьпелымі,

лісьцем стамлёным,

ценем ад выраю...

Зьбіраю грушы,

прыбіраю лісьце,

да ценю выраю

дадаю

свой цень.

V

У восеньскіх лужынах

паміж жоўтым лісьцем

сінія астры неба.

Наступаю на кветкі,

ідучы да цябе.

VI

Жыцьцё гуляе

ў краіны і гарады...

Цяпер ты ў краіне А.,

а я – у горадзе Л.

У марах гучыць – АЛё,

жыцьцё ж забірае дзьве кропкі,

чаканьня яшчэ дадае.

І падае ў неба – АЛе...

VII

Сьнег сустракаецца з намі

і з натхненьнем ляціць

у сутарэньні зямлі.

Колькі сьняжынак вып’е астра

перад тым, як прачнуцца

ў вазе на стале

(пакуль ня вырашыла –

на маім ці тваім)?..

VIII

У нас ніколі

не было начэй –

гады і дні,

і розныя стагодзьдзі.

І астры сінія

нам замянялі ночы,

і дні кароткія

бясконцае зімы.

IX

Крама кветак.

Пытаньне:

– Вам якія?

Адказ:

– Астры.

Усе разводзяць рукамі

(голас недзе згубіўся

ў пошуках астраў),

пакуль вецер,

які ўварваўся з вуліцы,

не пракрычаў:

– А! Не зьдзіўляйце людзей!

Зразумейце нарэшце –

яны з роду кветак,

якія ніколі ня бачылі зімы, –

і зноў паляцеў гуляць па сьвеце.

А мне захацелася

маленькую дзяўчынку зьдзівіць:

– Ты ня ведаеш,

дзе астры можна знайсьці?

– Ведаю, ведаю, ведаю! –

сьмяецца малая. –

Давайце са сьнегу ляпіць.

– Тады ж у нас будуць толькі белыя?!

– А Вы паглядзіце на неба

і толькі пасьля на сьнег.

X

Пераглядаю свае фотаздымкі –

цюльпаны, бэз,

пралескі і нават архідэі,

гладыёлусы, ружы,

аксаміткі і хрызантэмы.

І ніводнае астры...

Яны схаваліся ў вершах.

XI

У тваіх абдымках – я,

быццам залаты востраў

у сініх хвалях-пялёстках астры.

Чмель пачынае зьбіраць пылок,

і нечакана – лавіна нэктару...

Зірнуў у нябёсы

адзіным вокам вулкан.

XII

«Ротэ Штэрн»,

«Аметыст», «Блю Бэрд»,

«Дыяна» –

чытаю назвы

на пакетах з насеньнем астраў.

Ня ведаю, якія выбраць,

каб увосень табе дарыць.

Падыходжу да бабулі старэнькай:

– А Вашы як называюцца?

– Ды бяз назвы, дачушка,

растуць у кветніку дзікія.

Гэта тое, што трэба,

іх змагу прыручыць

і сказаць табе,

калі спытаеш назву –

«Жарсьць».

XIII

Саджаю астры

пад дажджом...

Хай неба

ім аддасьць адразу

свае празрыстыя пялёсткі.

І будзе болей

сініх астраў

увосень,

чым неба...