I вецер, і сокал, і я –

Сыны адной долі-жыцьця,

Наводзім маркотныя мы

I думы, і песьні адны.

*

Разьняў вецер крыльлі свае,

Ляціць, і шуміць, і пяе;

Пяе а свабодзе сваей,

Пяе а няволі людзей.

*

Як вецер, і я б так ляцеў,

Як вецер, аб тым самым пеў,

Як вецер, свабодны мой дух,

Хоць рукі закуты ў ланцуг,

*

Пад зорамі сокал завіс,

Глядзіць па-арлінаму ўніз.

Там сокалу сьвету ня жаль;

Мілей яму небная даль.

*

Як сокал, і я б мкнуў да зор:

Там сонца, раздольле, прастор;

Бяз жалю б пакінуў зямлю,

I хатку, і долю сваю.

*

I вецер, і сокал, і я –

Сыны адной долі-жыцьця;

Наводзім маркотныя мы

I думы, і песьні адны.