Сьціскаць няварта думы, словы

ў цясноце сэрца...  

                              На паперы

ім павальней – мільгаюць, ловяць

адны адных –

                        якраз умеру.

Калі ж зашмат іх набярэцца –

як там ні сьні, усіх ня высьніць,

асьвіным джалам джгаюць сэрца,

ля пясьцяў рук павесмам віснуць...

I мімаволі мроі мроіш,

і ломіш рытм жыцьця ў жаданьнях,

уцелаўляешся ў гэрояў

паэм, якіх няма ўжо сяньня...

Як бы ня хочучы, стаўляеш

сябе адну – у цэнтр сусьвету

і па сабе згінаеш баі

старых і новых запаветаў.

А дзе ні глянь –

                           мільёны жыцьцяў

ірвуцца ніткай перапрэлай,

мільёны зноў –  

                          шукаюць сыці,

руін разблытваючы шэрасьць.

Як тут ні йсьці за імі сьледам

і як на леры ім ня бразгаць,

каб пылам слоў прысыпаць беды,

прыцяць зубоў галодных лязгат?

Вось толькі выпішуся трохі

аб жоўтых восеньскіх узьлесьсях, –

зноў бестурботным скамарохам

пайду руіны песьняй песьціць,

узноў пачну смуціцца штодня

чужой тугой,  

                     душу шыпшыніць

чужой вясёласьцю й паходняй

гарэць на ветры  

                           за краіну!