Дзень пусты і крыклівы прылёг цішынёю на межах.

Трэскі смольныя вечар у хмарах сівых запаліў.

I над жоўтым натоўпам асін у рызманнай асеньняй адзежы

горкі дым смалякоў туманамі паплыў і паплыў.

Гэтак ціха й чароўна-прыгожа ўсё ў белых абыймах туманаў...

Дзіўным, казачным морам пад ногі плыве сенажаць...

Скуль бяруць вечары гэткі змрок, і густы й сэрабраны,

і ці можна у словах іх чар невыслоўны аддаць?

Але прыйдзе мой дзень, і знайду я патрэбныя словы,

тыя словы, якія цяпер не пачую ніколі й нідзе,

буду ўмець і чмялямі гусьці ў раззалочаным цьвеце ліповым

і шаўковай шасьцець асакой на зялёнай, зацьвілай вадзе.

Усё па праўдзе скажу я тады, для сябе не пакіну нічога,

ўсе памылкі, ўсе ўзьлёты зьлічу і расою рассыплю ў лагох.

Доўг жыцьцю заплачу, рэшту з добрага, рэшту з благога,

паспрабую аддаць яму, хай не зьлічу ці ня ўспомню ўсяго.

Раскажу аб мяцеліцах ночных, няспаных да раньня гадзінах,

супакоі асеньніх зьмярканьняў у яснасьці сплаканых зор...

А ўсе словы у песьню злучу я прыпевам нязнаным, адзіным,

а ўсе песьні – ў адзін, шчэ ня чуты, магутны акорд!

Зашумяць, запяюць у акордзе мядзяныя хвалі калосься,

пахінуцца зялёнай сьцяной, загалосяць вяршаліны дрэў,

туманамі заплача над жоўтымі пожнямі восень.

Лебядзінаю песьняю людзі ахрысьцяць мой сьпеў!