Віхор найвышэйшыя сосны зламіў,

Што ў дзюнах на ўзмор'і стаялі, —

Паглядамі ў далі імкнулісь яны,

Хавацца, гнуць сьпін не жадалі.

«Зламіла, варожая сіла, ты нас,

Ды йшчэ барацьба не спынілась,

У соснах аб даль летуценьні чуваць,

I помста ў галінах стаілась!»

I сосны найвышшыя зноў ўжо жывуць —

На воду ўсплылі караблямІ.

Адважна ўздымаецца гордая грудзь —

Зноў з бурамі бой неспыняны.

«Ламіся, варожая сіла,  грымі,

Мы дойдзем да даляў, дзе шчасьце,

Ламі нас, тапі, аб скалу расшчапі —

Мы выйдзем да сонца з нянасьця!»