Дзень устаў яснай цішай

над сьцішаным полем асеньнім,

усьміхнуўся пажоўклым асінам

празь сіні настылы туман,

растапіў асьцярожна

ў барознах залеглыя сьцені,

а тады...

зашумеў у лазе,

балазе загулялы цыган.

Закруцілася слупам рыжавым

іржавае лісьце ігрушаў,

загула разнаструнна

над руняй іглістай імгла,

ўсё ён, дзень,

у палёх пагартаў,

расьцягаў, разварушыў,

пахам восеньскім, моцным,

урочным упіўся, відаць.

На пажоўклыя дрэвы

з напевам хрыплівым зваліўся,

пакрышыў, пераблытаў

пабітыя пальцы сукоў,

а пасьля...

уздыхнуў і уміг

перасьціх, занямеў, засмуціўся,

лёг на ўзьмежку нязручна

ў анучах зрудзелых лістоў...

Так і ў нас

перасьціхнуць калісьці,

як лісьце, парывы, змаганьні,

прамінуць усе праўды,

папраўдзе парвуцца, як ніць,

азірнёмся назад

на бязладныя сьцені,

хаценьні, жаданьні,

ляжам з восеняй сьлёзнай

ў барознах сьлізкіх

супачыць...