Народзе мой, Народ мой Беларускі,

Зноў над табой падняў нагайку польскі пан,

Зкоў у турму з палосак бедных, вузкіх

Пагнаў Цябе Пілсудзкі, палітычны хам!

Нясуцца крыкі, стогнуць ў хатах маткі,

Маўчыць турма... Лукішкі – беларускі гроб!

Дрыжаць, схіліліся, зусім счарнелі хаткі.

Кіпцём крывавым зноў Белы Арол паскроб...

Дняпро, Дзьвіна, бацькі плямён крывіцкіх,

На бераг ваш імкнецца польскі бот!

«Ратуючы Эўропу з хмараў бальшавіцкіх»,

Крывёй крывіцкай хочуць ўскрывяніць чарот!

Крыві? Крыві зноў хоча Ожэл Бялы?

Зноў паншчыну Пілсудзкі хоча завясьці?

Дык хай жа зноў скрыжуюцца штыхоў удары, –

Рахубы старыя прыйшоў ўжо час зьвясьці!

«Турма народаў», ты ўваскросла ў Польшчы!

«Як вольны з вольнымі» – ўжо сталася маной!

Лёс беларуса ўжо ня будзе горшы,

Калі палеткі ўспыхнуць новаю вайной!

Было калісь – мы ў бойку йшлі з касамі,

Мы галаруч змагаліся з панамі і царом,

Але цяпер і мы разумней сталі

І галаруч у бойку не пайдзём!

Ужо грымяць і ў нас свае гарматы,

Ужо са стрэльбаў мы наўчыліся страляць,

I ў чыстым полі, здалёк роднай хаты,

Не нам адным галовы прыйдзецца складаць!..

Народзе мой! Ці чуеш сваю сілу?

Ці бачыш сам, як ўзрос і узмацнеў?

Ўздымі руку і... ўдар! Няхай ў магілу

Загоне паншчыну твой справядлівы гнеў!