Лягла вясёлка мастом трымцівым,

мастом, сатканым з калёраў кволых,

ад мокрых сьцежак, ад росных ніваў

у бор сасонны, сівы й вясёлы.

Красою чыстай ты цешыш вочы,

красой нясталаю, як доля...

Чаго ж прыйшла ты, чаго ты хочаш,

чаго ўзрунела, вяселка, ў полі?

Пацешыць хочаш нязвычнай казкай,

узьняць зь нізінаў у вышу вока?

Гарыць вясёлка нянаскай краскай,

мастом трымцівым лягла высока.

Мастом тым здані да нас зыходзяць

з паднебнай вышы, зь нязнаных даляў,

вясьняным чарам нас надзяць, зводзяць,

калышуць сьпеўным напевам хваляў...

З краіны дзіўнай маны й надзеі

і сны сплываюць па ім, няйначай.

Шчасьлівы ж той, хто сьніць умее,

шчасьлівы той, хто іх пабачыць!