Сплёў вечар вянок прамяністы

з шыпшыны і макаў чырвоных,

у небе павесіў прачыстым,

на ясных нябёсных загонах...

А сонцу вянок спадабаўся,

у чырвані сонцу да твару...

Так – захад у фарбы прыбраўся,

так вечар заняўся пажарам.

Усё, што такім было знаным,

адразу зрабілася дзівам:

настольнікам, золатам тканым,

паслаліся жытнія нівы,

агнём загарэліся стрэхі,

сады і вяршаліны бору,

і густа праз хмараў узрэхі

сыпнулі, як зерняты, зоры.

Бярозаў зялёныя рукі

застыглі, бы ў часе малітвы,

прачнуліся ночныя гукі,

нячутыя ў дзень працавіты,

Затросься лазьняк зь пераляку,

пачуўшы крок чорнае ночы...

I росамі вецер заплакаў,

у змроку хаваючы вочы...