I пярловыя хмаркі вяночкі плялі

над паўсоннай імглістай прасторай зямлі,

і цалункі гарачыя сонцавых кос

зь сініх-сініх празрыстых сплывалі нябёс,

і пралескі ўсьміхаліся ў сьцені лагчын,

і ў мутной, але сіняй вадзе каляін

запаляліся сонцам мільёны агнёў, –

           бо вясна йшла у руні палёў.

I дрыжэлі знаёмыя струны ў душы,

пазрываныя ў часе зімовай цішы,

і хацелася некуды йрвацца, ляцець,

і хацелася крылы птушыныя мець,

і хацелася сьвет абымаць, цалаваць,

і пяяць, і пяяць, і пяяць, і пяяць, –

бо йшчэ раз за маіх пералётных гадоў

           ішла вясна ў зеляніне садоў!