У жытох расьцьвілі, расьцьвілі васількі...

На прасторах шырокіх, ня нашых палёў,

між маўклівых, зялёных яшчэ каласоў,

на чужацкай зямлі расьцьвілі.

Расьцьвілі, па узгорках пясчаных бягуць...

А ўнізе, пад гарой, зелянеюць кляны,

асыпаюцца яблыны – сьлёзы вясны,

і цьвітуць васількі і ў лагу.

Краскі любыя, памяткі іншых палос,

белых дзічак на межах, сьцяжынак-шляхоў,

краскі – памяткі песьні званкіх жаўрукоў

пад паветкаю сініх нябёс...

Там, у родных палёх, вы ня гэтак цьвілі,

гэткі сум не імгліўся у вашых вачох,

гэтак хутка ваш стан не хінуўся, ня сох,  

краскі роднай, далёкай зямлі!