У куце больш ня маю бажніц –

Мапа там. А на ёй – Беларусь.

Ёй адной я цяперка малюсь,

Перад ёй штодня падаю ніц.

Прад вачыма маімі абшар

Скатаванай, згвалчонай зямлі...

Незасохшыя лужы крыві...

Панаваньня чужынцаў цяжар...

З паўначы на паўдзень, як злы гад,

Працягнулась падзелу мяжа...

Дрот калючы... Слупы дзеляжа...

Штыхі... Ўціск... I чужацкі салдат...

Сьлёзы й кроў. I малітвы, і стогн!

Катаваньне! Турма! Кайданы!

Зьнішчыць нас захацелі паны!

Горы трупаў насыпаў патрон!

Ды – дарма! —

Ўжо ніхто не заб'е беларускай душы!

Ў цяжкіх муках яна акавалась бранёй!

Не зрачомся мы сьветлае Волі сваёй –

На сьвет вольны мы выйдзем з глушы!