Сёньнека ты, сонца, і сьвежа і чыста, –

Не вісіць ў паветры хмарна-руды дым!

З блакітных глыбіняў глядзіш прамяніста,

Нібыта схіліўшысь над вакном маім!

Пад твае праменьні я твар падстаўляю...

Праз краты, праз шыбы, праз зімнае шкло –

Асьвяці, сагрэй ты!.. Чуеш?.. Заклікаю!

Дай мне далучыцца да жыцьця ўсяго!

За мурамі, ў садзе, крычыць і сьмяецца

I сьпявае гімны вераб'іны хор.

Пад рытм птушых сьпеваў моцна сэрца б'ецца,

Сьніць лясоў гушчары і палёў прастор!