Як летняе сонца свае згасіць косы

I кветкі нябесны зайграюць нясьмела, –

Ноч сее тады серабрыстыя росы,

Над логам зьвісае туманнай пабелай.

Ад бледнага месяца бледныя цені

Зь сялібаў і пушчы кладуцца на гоні;

Як цені мінуўшых даўно пакаленьняў,

Устануць, пастануць слупамі ў прасоньні.

Цікавая думка над сном усплывае,

Вяртаецца зь цішай і просіцца ў сэрца,

Дзе ласкай сьвітае, як байка жывая,

I вогнікам ціхім навокала ўецца.

Малітва вячэрняя ў той час выходзе,

Ахвярна кладзецца на сьпячыя далі,

I пасмай няўгледнай да зорак на ўсходзе

Плыве і мяняецца ў кветным крышталі.

О, будзь вечна слаўнай, вячэрняя ціша

З планетнай зарніцай і месяцам бледным!

Хай песьня спакою душу укалыша

I вынесе чыстай над шумам пабедным!