Ці то позна, ці то рана

      Чую нейкую напасьць;

Дзе ні стану, дзе ні гляну –

      Думка ўсюды голас дасьць.

Неба, сонца, месяц, зоры,

      Людзі, пушча, ўся зямля,

Ўсё да сэрца штось гавора,

      Ўсюды бачу моц жыцьця;

I пагодай, непагодай

      Не магу драмаць, чакаць:

Так і хочацца заўсёды

      Песьню вечную снаваць;

Добрай доляй, дзіўнай казкай

      Сон палошыць з хат нямых,

Пацяшаці сонца ласкай

      I старых, і маладых;

Зваці, клікаць на пакосы,

      На нязьмераны прастор,

Хай зазвоняць сьмела косы,

      Грукне ў лесе хай тапор;

Хай цярэбяць, косяць, звоняць,

      Клік пускаюць на ўвесь сьвет,

Аж няўлады ўсе разгоняць,

      Ляжа чысты роўны сьлед.

Гэтак, покі сэрца чуе,

      Што ня час у шапку спаць,

Грайце, песьні, хай красуе

      Наш загон і сенажаць!