Неба сіняе, сіняе, сіняе...

Ані межаў у ім, ані дна.

На зямлі ж прыгажуняй-княгіняю

пазірае мне ў вочы вясна.

Лазьнякі срэбным пухам акрыліся,

вецер пыл па-над імі мяце,

тут – пралескі ў раўку затаіліся,

сірацінай фіялка цьвіце,

там – жаўцеюць вяночкі вясновыя

красак нейкіх нязнаных яшчэ,

там – ізноў – залатыя, ліловыя...

Зь іх вясна дываны свае тчэ.

Як тут ціха, ні гулу, ні гоману,

пачынае нат сум засынаць,

ды душою жывою, нястомнаю

чую ўсё ж я, што ўсюды вясна.

I нічога мне ўжо не жадаецца,

ні каханьня, ні сьветлых мінут,

у душы маёй штосьці зрываецца,

што няўзнак адцьвітае, а тут –

тут фіялкі цьвітуць цёмна-сінія,

сеюць водар салодкі вясны,

што брыдзе прыгажуняй-княгіняю,

рассыпае вясновыя сны.