Клёны апалі, і золата й фарбы

крыюць зямлю дарагім дываном.

Поўныя жмені лістоў тых узяў бы,

восеньскім сплёў бы іх пышным вянком.

Таюць аблокі у небе высокім,

хвалі туману над Вільняй стаяць.

Места мярэсьціцца ўнізе, далёка,

вежы касьцёлаў у неба глядзяць,

цэркваў блішчаць залатыя галовы,

цёмнымі плямамі дрэвы ляглі,

сіняй палоскаю бор нат хваёвы

ледзьве відаць за істужкай Вяльлі...

Чуюцца, чуюцца восені чары

ў фарбах, у тонах лісьця і нябёс,

лёгкім дрыжэньні кляноў у пагары,

сьвежасьці йльдзістай, што вецер прынёс...