Аб чым спрачацца мне з табой?  

Мы дзеці рознае сыстэмы,  

Цябе хвалююць, дружа, цэны,  

А я лічу іх рост лухтой.  

Што мусіць быць у сьвеце гэтым –  

Адбудзецца, як не суроч,  

Дзень сыйдзе, запануе ноч, –  

Наклеюць новыя партрэты.  

І толькі твой уласны сьвет  

Залежыць ад твайго жаданьня,  

Ніхто, ні ў якім Татарстане,  

Ня зьменіць рух яго плянэт.  

І лепшай зброі для людзей,  

Чым моц свайго нонканфармізму,  

Ня ведае сусьвет вялізны -–  

Ні ліхадзей, ні дабрадзей.  

Бо Д'ябал можа спакушаць  

На ўзроўні цэнаў і пасадаў,  

Улады, страўніка, акладаў –  

І толькі гэтак кіраваць.  

Парадак усталюе тут  

Бадай што толькі мужнасьць духу.  

Змагайся з Д'яблам, космас слухай,  

Вазьмі СВАБОДУ за статут.