На душы супакой, восень зьвіла кубло,  

Дождж патрэбны для стомленых воч.  

І адразу ўсплывае, як месяц у ноч,  

Варажнеча дурманлівых слоў.  

Кроплі-гукі дажджу працінаюць мяне,  

Як паверхню лагоднай ракі.  

На ўзьбярэжжы алешыну вецер ня гне –  

Разыйшоўся ў чатыры бакі.  

На душы супакой, адчуваю сябе,  

Нібы ў чоўне на днішчы ляжу.  

Твой, Ясон, карабель,

                                    карабель... карабель...  

Мне прымроіўся ў рысах дажджу.