Дзе вуліцы, дзе сьнег даюць па картках,  

Ніводнай страказы, ні мятліка, ні пчолкі,  

Адзіны слуп, зь яго

                                 у бездань скокне месяц, –  

Ўладаньне змрочнага Аіду.  

Прыступак не відно – ідзеш  

                                               гарызантальна,  

Ў паветры жахі сноў дзіцячых  

Лятуць усьлед –

                           паветраныя шарыкі на нітцы.  

Хачу сказаць: – Бывай, Тантал!  

Аід не гаспадар – ён Пан і Бог,  

Ён сустракае кожнага абдымкам,  

Ягоная гасьціннасьць – хітрыкі пракуды,  

Дзіця – якому безьліч год.  

І ты, ахвяра ўласнага нахабства,  

Вар'ятам аглядаеш сьвет фантомаў,  

Зьняверлівы ва ўсім, ва ўсіх, –  

Бывай, Тантал!  

Зярнятка кволае – адзіны апанэнт Аіда,  

Для навуковых спрэчак вільгаці хапае.  

Дарэмна шкадаваць цябе, Тантал,  

Ты сам сабе ўзнагарода і вырок,  

Твой лёс, як лябірынты Мінатаўра,  

Ты заблукаў, ты схлусіў сам сабе.  

Вада зьнікае – рэха вадаспадаў

                                                     цьвеліць:  

Бывай, Тантал!  

Бывай, ні шкадаваньня, ні трымценьня,  

Учынкі засталіся за плячыма,  

Цяпер маё жыцьцё крынічкаю  

                                                   струменіць,  

Кудысь бяжыць, сьпяшаецца ўпарта,  

Ніхто ня ведае куды.  

Ты назіраеш з хіжасьцю вар'ята,  

Ня верыш іншаму зыходу,  

(Падман Аіда?) бо вакол фантомы,  

І толькі голас мой сапраўдны:  

Бывай, Тантал!