На валунах адпачываюць кірлі,  

Яны ляталі ў сьвет далёкі,  

Стаміліся па францыях галёкаць,  

Стаяць на валунах, як стодкі.  

Крыху далей заўважны сьвірны.  

Увечары дымок салодкі  

(У вёсцы ўжо забылі смака «водкі»)  

Уздымаецца ад сьвірнаў мірны.  

Сялянаў не цікавяць кірлі –  

Ну ёсць, дык ёсьць – карысці зь іх ніякай,  

Іх не чапаюць – і за тое дзякуй.  

Здаецца навакол ніколі не было салдата.  

Ужо сабрана сена ў сьцірты.  

Жыцьцё й праца – тут нібы блізьняты,  

Прыемна, ціхамірна пахне мята...  

Відарыс гэты бельлю напаўсьцёрты,  

Ён вокам невыразна ўзяты.