Вакол твайго імя, Пярун,  

Зьбіраюцца, як восы, хмары.  

Пякучых бліскавак нэктары  

Чакае залатая рунь.  

І нават кволай насьцярогі  

Няма ў зьмены маладой.  

Яна за новае гарой,  

Яна шукае іншае дарогі.  

Рунь не баіцца гострага кап'я,  

Моц Перуна яе містычна экзальтуе.  

Няхай даглядчык лямантуе,  

Што небясьпечная з вагнём гульня.  

Рунь падсьвядома адчувае, –  

Патрэбны, як паветра, рызыкоўны чын,  

Інакш ня будзе ўраджаю,  

Інакш навошта далячынь.