Хто ты, дзіўнае стварэньне,  

зноў ідзеш за мной па сьледзе,  

у даведніку нямашака  

тлумачэньня тваёй сутнасьці.  

Ты жывеш сваёй адсутнасьцю,  

пьеш адсутную гарбату,  

еш умоўныя варэнікі,  

сьпіш умоўныя гадзіны,  

як скаціна,  

што ня значыцца ў калгасе,  

і нічыйная уласнасьць, –  

проста ходзіць па папасе,  

і яшчэ не адбылася.  

Зразумець цябе імнуся,  

вывучаю, як француза,  

як нянаскае здарэньне  

(бо у нас ты не сустрэнеш  

без гаспадара скаціны).  

Кпінай  

з'імітую правакацыю,  

спробу ідэнтыфікацыі.