Ружа-кветка ўзышла паміж бруду –  

Прыгажэйшай ня бачыў ніколі.  

Паміж думак збуцьвелага хлуду,  

Паміж трантаў хвілінных патоляў.  

Асьляпляльнаю квеценьню белай  

Зацьвіла яна раптам увесну,  

І яе нечуваная сьмеласьць  

Дакранулася сэрца балесна.  

Дзякуй, дзякуй табе, ружа-кветка,  

Маёй немачы лекар і сьведка.