Шпурляў Ён блешню за аблокі  

Наўмысна, – ды яму не шанцавала:  

Вярталася зіхоткая прынада  

Нішчымнаю. Але рыбак не наракаў  

На нешчасьлівы лёс і не казаў,  

Што зноў надвор'е не спрыяе:  

Маўляў, бясконца дзьме вятрыска,  

Халодна нават для душы.  

Чатыры жнівеньскія тыдні  

Ён адмысловую шпурляе блешню,  

і кожная няўдача пакрысе  

Надзеяй грэе стылую душу, –  

І ўсё выразьней паўтараюць стомленыя

                                                                    вочы:  

Там, за аблокамі, драпежнікаў няма...