Абраз трымаецца нібыта на цьвіку,  

Які забіты ў шэры воблак.  

Абраз нібы блізьня маладзіку –  

Высока зіхаціць таемны воблік.  

Ад позірку суровага зь нябёс  

Жуда, як дзіда, працінае здайцаў,  

І ўжо ня вабіць іх заганны лёс –  

Па-змоўніцку ня слухаюцца пальцы.  

І не схаваць вачэй – як бы хацеў,  

і вытрымаць той позірк немагчыма, –  

На кожнага, хто кат і ліхацей,  

Праменіць боль ён зыркімі вачыма.