Мейсца хвоі – для сустрэчаў,  

што накліканы лацінкай,  

дробных літарак нязвыкласьць,  

нам сустрэча – адкрыцьцё.  

Дачакацца дзён адлігі,  

дзён вясновага вяртаньня –  

сум, як стужкі спаміж яблык,  

да калядак – доўгі час.  

Там, дзе хвоя нас чакае, –  

хвоя месяцу ня дружка,  

квадры-ліхтара мігценьне,  

там бурштыну дрогкі знак.  

Мейсца вызначана лёсам,  

на якім вяртаньні стрэча?  

Лекаваць жывіцай – быццам,  

толькі гэтак лекаваць.  

Прамінулі гурбаў скокі –  

прасьпяваныя калядкі,  

стужкі – напамін пра сьвята,  

квадру нашага быцьця.  

Мейсца хвоі – падарунак:  

не дыван з пажоўклай хвоі,  

не жывая прахалода –  

мружыць вочы: сонца – цень.  

Нагадаюць успаміны –  

сьцежка на пукаты ўзгорак,  

дакрануцца да люстэрка,  

паміж сонцаў: яблык – твой.