Гаспадар мясьціны цнотнай,  

я ахоўнік, служка, брат,  

я раўнівец – твар каменны,  

думкі – зброя й стырно.  

Я вяртаю ліст палёту,  

як жыцьцё, як белы сьвет.  

Асалода адзіноты.  

Бараніць мне ёсьць каго.  

Пачынаю дзень з агляду,  

што чабор, што дзівасіл.  

Як атожылкі – расьліны,  

думкі – існаму рука.  

За сьцяной чарота – краскі,  

твар каменны – змрочны стод,  

цень самнабульская побач,  

ейны гаспадар ня я.