Я заплюшчваю вочы і бачу ваўка.  

Ведаю: ён мой вораг.  

– Каб ты спарахнуў! – крычу што ёсьць моцы. –  

Каб ты захлынуўся крывёю сваіх ахвяраў!  

Я паслабляю павекі – гляджу.  

Воўк ня зьнік, але, нібыта спужаўшыся,  

адбег на бясьпечную адлегласьць.  

– Каб ты спарахнуў! – крычу яшчэ мацней  

і, разьятраны, подбегам набліжаюся да яго!  

Я трызьню помстай!  

Я вар'яцею ад злосьці!  

Воўк валюхаста пабег мне насустрач.  

Ад гэтага я разьюшваюся ўдвая.  

Я сам раблюся падобным да ваўка.  

Няхай! Няхай да д'ябла! Няхай да ваўкалака!  

Бо шэры – мой вораг! Я трызьню помстай!  

Яшчэ імгненьне – і я пашкамутаю гэтую погань!  

Побач прабег куртаты сабачка.  

Цяжка дыхаючы, я спыняюся, заплюшчваю вочы

і бачу Ваўка.