Натоўп рухаецца па шляху, брукаваным  

жывымі чалавечымі галовамі.  

                                                  На адзіным дрэве  

ўскрай бясконцай людской плыні

                                                         пугачом  

сядзіць вірлавокі дзядзька.  

– Хадынка нібыта, Хадынка нібыта... –  

бесьперапынна мармыча ён.  

Ці ён папярэджвае, ці ён пытаецца?  

Натоўп моўчкі абмінае дзівака.  

Каб неяк прыхаваць пачатак і канец,  

масянжовы месяц спрабуе захінуць  

залатое сонца. Але сонца паглынае  

                                                            цемру, і натоўп –  

як на далоні. Толькі дзе той пачатак,  

дзе той канец? Углядайся да зьнямогі,  

а калі стомішся, то шлях, брукаваны  

чалавечымі галовамі, зьдзівіць

                                                   бязьлюдзьдзем.